Απολογισμός τριετίας: πάνω από 26.000 συλλήψεις Παλαιστινίων και 2.000 παιδιών σε Δυτική Όχθη και Ιερουσαλήμ

Οργανώσεις Παλαιστινίων Κρατουμένων έδωσαν στη δημοσιότητα έγγραφο για τις συλλήψεις στα τρία χρόνια του πολέμου στη Γάζα. Ο πόλεμος επεκτάθηκε στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, με επιδρομές, συλλήψεις και κατεδαφίσεις σπιτιών.

Το κείμενο τιτλοφορείται «Τρία χρόνια από τη γενοκτονία: Οι φυλακές ως επιπλέον χώροι δολοφονιών και βασανιστηρίων» και προέρχεται από την Palestinian Prisoners Society. Σε αυτό αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι «περίπου το 28% του συνόλου των μαρτύρων του κινήματος των κρατουμένων από το 1967 έχουν πεθάνει (σε ισραηλινές φυλακές) μόνο τα τελευταία τρία χρόνια».

Στο έγγραφο αποτυπώνονται διεξοδικά οι βασικότερες μεταβολές στην κατάσταση των Παλαιστινίων κρατουμένων και των προσώπων που τελούν υπό κράτηση. Περιγράφεται κλιμάκωση του συστήματος συλλήψεων, βασανιστηρίων, λιμοκτονίας και άρνησης ιατρικής περίθαλψης, με αποτέλεσμα δολοφονίες μέσα σε φυλακές και στρατόπεδα.

Η έκθεση εξετάζει επίσης την ψήφιση νόμου για την εκτέλεση Παλαιστινίων κρατουμένων και την ολοένα ευρύτερη χρήση της κατηγορίας της «υποκίνησης» ως μέσου σύλληψης, δίωξης και λογοκρισίας της έκφρασης, κυρίως μέσω αναρτήσεων στο διαδίκτυο. Καταγράφει και το κλίμα φόβου και αυτολογοκρισίας που έχει διαμορφωθεί εξαιτίας αυτού μέσα στην παλαιστινιακή κοινωνία.

Τα στοιχεία που έδωσαν στη δημοσιότητα οι οργανώσεις

• Ενενήντα δύο νεκροί ανάμεσα στους κρατούμενους, με ταυτότητα που έχει επιβεβαιωθεί, ενώ η τύχη δεκάδων κρατουμένων από τη Γάζα παραμένει άγνωστη, καθώς εξαφανίστηκαν έπειτα από σύλληψη.
• Περισσότερες από 26.000 περιπτώσεις συλλήψεων στη Δυτική Όχθη, μαζί με την Ιερουσαλήμ, από την έναρξη της γενοκτονίας. Δεν περιλαμβάνονται οι συλλήψεις στη Λωρίδα της Γάζας, οι οποίες εκτιμώνται σε χιλιάδες, λόγω των ακραίων δυσκολιών στην τεκμηρίωση και την παρακολούθηση, όπως αναφέρεται.
• Πάνω από 800 γυναίκες έχουν συλληφθεί και κρατηθεί, ενώ οι περιπτώσεις σύλληψης παιδιών ξεπερνούν τις 2.000.
• Πάνω από 3.100 διοικητικά κρατούμενοι, επιπλέον των 1.419 κρατουμένων που οι αρχές κατοχής έχουν ταξινομήσει στο πλαίσιο του λεγόμενου «Νόμου περί Παράνομων Μαχητών».
• Συνεχίζεται η κράτηση των σωμάτων 100 μαρτύρων μεταξύ των κρατουμένων.

Καταγγελίες κρατουμένων για μέσα και πρακτικές κακοποίησης

Ανάμεσα στις πρακτικές που καταγγέλλουν Παλαιστίνιοι κρατούμενοι και εντάσσονται στο έγγραφο περιλαμβάνονται συστηματικά και κλιμακούμενα βασανιστήρια, λιμοκτονία και συστηματική στέρηση τροφής και νερού, καθώς και άρνηση ιατρικής περίθαλψης, που έχει μετατρέψει ασθένειες και επιδημίες οι οποίες εξαπλώνονται στις φυλακές σε θανατηφόρα όπλα. Αναφέρονται επίσης σεξουαλικές επιθέσεις, μεταξύ αυτών και ο βιασμός, που χρησιμοποιούνται ως μέσα ταπείνωσης και υποβάθμισης προσώπων.

Το κίνημα των κρατουμένων καταγγέλλει ακόμη μαζικές επιθέσεις με σφαίρες από καουτσούκ, συσκευές ηλεκτροσόκ, γκλομπ, δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και αστυνομικούς σκύλους που συνοδεύουν τις δυνάμεις καταστολής. Κατά την καταγγελία, αυτό οδηγεί σε αργές και άμεσες δολοφονίες.

Οι πολιτικές αυτές έχουν αποτυπωθεί μέσω μαρτυριών κρατουμένων τους οποίους μπόρεσαν να επισκεφθούν νομικές ομάδες, καθώς και μέσω μαρτυριών αποφυλακισμένων. Προστίθενται περιοδικές εκθέσεις που εκδίδουν ιδρύματα κρατουμένων και τοπικές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πώς εκτείνονται οι συνέπειες των συλλήψεων

Οι συνέπειες της σύλληψης δεν σταματούν στη στιγμή της κράτησης. Εκτείνονται στις επιδρομές, τις έρευνες, τους βανδαλισμούς και τις απειλές που προηγούνται και τη συνοδεύουν, και συνεχίζονται με ανακρίσεις και κρατήσεις χωρίς επαρκείς νομικές εγγυήσεις, μαζί με τις ψυχολογικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις στους κρατούμενους και τις οικογένειές τους. Οι επαναλαμβανόμενες μαζικές συλλήψεις διασπείρουν φόβο σε όλη την κοινωνία, διαταράσσουν την καθημερινότητα, διαρρηγνύουν τους οικογενειακούς δεσμούς και μετατρέπουν την κράτηση σε μέσο συλλογικής πίεσης που ξεπερνά το άτομο και αγγίζει ολόκληρο το κοινωνικό του περιβάλλον.

Κατά την έκθεση, η πολιτική της σύλληψης λειτουργεί ως ιστορικό μέσο εκφοβισμού, υποδούλωσης και συλλογικής τιμωρίας. Τη συνοδεύουν φρικτά εγκλήματα μέσα σε φυλακές, κέντρα ανακρίσεων και στρατόπεδα κράτησης, μεταξύ των οποίων η απομόνωση, η άρνηση βασικών δικαιωμάτων, η κακομεταχείριση και η σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, όπως έχουν τεκμηριώσει οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω εκατοντάδων μαρτυριών και δηλώσεων.

Διοικητική κράτηση και δίκαιη δίκη

Η διοικητική κράτηση είναι σύλληψη με την υποψία ότι έχει τελεστεί αδίκημα. Την εγκρίνουν τα κατά τόπους στρατοδικεία και ανανεώνεται ανά τρίμηνο ή εξάμηνο. Αποτελεί κράτηση χωρίς έγκλημα και χωρίς κατηγορητήριο, μόνο με την υποψία αδικήματος, με διαδοχικές ανανεώσεις χωρίς δικονομικούς λόγους.

Η πιο γνωστή περίπτωση κρατουμένου με τις διατάξεις της διοικητικής κράτησης είναι ο Χουσάμ Αμπού Σαφίγια, διευθυντής του νοσοκομείου Καμάλ Αντουάν, ο οποίος αρνήθηκε να εκκενώσει το νοσοκομείο και να αφήσει τους ασθενείς του. Ο γιατρός κρατείται τουλάχιστον 22 μήνες.

Όποιος τελεί υπό διοικητική κράτηση δεν παρουσιάζεται σε δικαστήριο ενώπιον δικαστή και δεν του αποδίδονται κατηγορίες για παραβίαση αδικήματος που προβλέπει θεσμοθετημένος νόμος.

Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη αποτελεί θεμέλιο του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι βάσεις του τέθηκαν στην Αρχαία Αθήνα, πέρασαν στο Ρωμαϊκό Δίκαιο και εμφανίζονται ξανά στη Magna Carta, τον Μεγάλο Χάρτη των Ελευθεριών, το 1215. Επανήλθε σε κάθε Σύνταγμα και σε κάθε επανάσταση, καθώς και στα μετεπαναστατικά χρόνια, από τη Γαλλία έως τις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα, από το 1953 και έπειτα, το δικαίωμα αυτό εξέλειψε μόνο την επταετία 1967-1974, δηλαδή επί Χούντας των Συνταγματαρχών.

Μέσω αυτών των πολιτικών, αναφέρει η ανακοίνωση, η φυλακή έχει γίνει κεντρικό εργαλείο στο εποικιστικό-αποικιακό σχέδιο που αποσκοπεί στη διάλυση του παλαιστινιακού λαού, σωματικά και ψυχολογικά, και στην αναπαραγωγή του ελέγχου πάνω του με τα πιο βίαια και απάνθρωπα μέσα. Η ψήφιση, τον Μάρτιο του 2016, του νόμου που επιτρέπει την εκτέλεση κρατουμένων σηματοδότησε την κορύφωση αυτής της διαδικασίας και το πιο επικίνδυνο επίπεδο στοχοποίησης της ίδιας της ύπαρξης του παλαιστινιακού λαού.

Το έγγραφο καταλήγει ότι τα όσα διαδραματίζονται μέσα στις φυλακές δεν μπορούν να αποκοπούν από το πλαίσιο της γενοκτονίας, δεδομένης της απουσίας ανεξάρτητης εποπτείας και της συνεχιζόμενης παρεμπόδισης της πρόσβασης της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού στους κρατούμενους. Υπογραμμίζει την ανάγκη η διεθνής κοινότητα να αναλάβει τις ευθύνες της για την προστασία, τη λογοδοσία και τον τερματισμό της ατιμωρησίας.

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow